Telkens moet worden vastgesteld wat de urgentie van een zorgvraag en het daaraan gekoppelde beleid is.
Om dit op een verantwoorde en objectieve wijze te kunnen doen, zijn triagesystemen ontwikkeld. In veel zorgorganisaties in de eerste- en tweedelijns zorg worden respectievelijk de Nederlandse Triage Standaard (eerstelijn), het Manchester Triage System of de Emergency Severity Index (ESI) (tweedelijn) als basis gehanteerd. De NHG-TriageWijzer is op de Nederlandse Triage Standaard gebaseerd.
Hoe het ook zij, een triagesysteem is "slechts" een leidraad. De omstandigheden van de patiënt spelen altijd een rol bij het bepalen van beleid en handelen van de zorgverlener in samenspraak met de patiënt en met erkenning van diens eigen verantwoordelijkheid.
Adequate voorlichting is een voorwaarde. Het professionele inzicht van de arts en de verpleegkundige spelen daarbij uiteraard een belangrijke rol.
Afweging van wat in een concrete situatie relevante factoren zijn, zal beredeneerd afwijken van het beschreven beleid kunnen rechtvaardigen. Dit laat onverlet dat een richtlijn of protocol, zoals de TriageWijzer, is bedoeld als maat en houvast.
Triage is het beoordelen van de urgentie van de hulpvraag, dat wil zeggen dat de zorgverlener bepaalt met hoeveel spoed een patiënt onderzocht en behandeld moet worden. Vervolgens bepaalt de hij/zij de wijze waarop de hulpvraag het beste kan worden beantwoord en door wie die patiënt gezien moet worden.